Renate Dorrestein: "Ontelbare uren zat ik vastgelijmd aan Max, Mischa & het Tet-offensief, het meesterwerk van de jonge Noorse auteur Johan Harstad. Max verhuist als kind van Stavanger naar New York, omdat zijn vader daar een betere baan kan krijgen. Ontheemd zijn, je wortels zoeken, dat zullen de thema’s van zijn leven blijven. Max is een jongen die de tijd wil vasthouden en die zich vastklampt aan zijn dierbaren, die hij één voor één zal moeten loslaten, ook zijn zeven jaar oudere geliefde Mischa en zijn geheimzinnige oom Owen. Ruim twaalfhonderd pagina’s telt deze roman, die niet zozeer door een plot als wel door het leven zelf wordt voortgestuwd – maar toen ik het boek uit had, wenste ik dat het nog twee keer zo dik was geweest. Meeslepend, hartverwarmend en verpletterend origineel." – Bron

Renate Dorrestein: "Dichter bij het raadsel van een zelfgekozen dood kun je niet komen. Een aangrijpend, moedig relaas." – Bron

Renate Dorrestein: "Zulajka opent haar ogen is het bijna onwaarschijnlijk gave debuut van de Russische schrijfster Guzel Jachina, een verhaal over de verschrikkingen van de deportaties naar Siberië, maar bovenal een roman die op wonderlijk poëtische wijze verslag doet van hoe het menselijk hart altijd, onder alle omstandigheden, blijft hunkeren naar verbinding. O, wat hoopte ik al lezend vurig dat ogenschijnlijk simpele Zulajka van het leven toch nog een herkansing zou krijgen." – Bron

Renate Dorrestein: "Wat is het toch een zegen dat het huis van de literatuur zoveel kamers heeft. Voor iedere behoefte en stemming is er passend onderdak te vinden. En in de kelder houdt Stephen King zich op, duister, eng en altijd even spannend. Tijdens een recent verblijf in het Land van Snot merkte ik dat Kings nieuwe roman het enige boek was dat me wakker wist te houden. In 11/22/63 krijgt Jake Epping de kans om met een speciale missie terug te keren in de tijd: hij moet de moord op John F. Kennedy zien te verijdelen. We reizen met Jake mee naar het Amerika van de jaren zestig, toen iedereen zijn gazon nog maaide en sigaretten pafte. King paart zijn sterk ontwikkelde gevoel voor het eigene van tijdperken aan zijn favoriete vertelpremisse, namelijk de vraag ‘What if…?’ Meer dan achthonderd pagina’s subliem leesvoer, verluchtigd met krantenknipsels die niet van echt te onderscheiden zijn. Een rijk werk van de verbeelding, met een ontknoping zoals alleen King die uit zijn mouw schudt. Ga naar de boekhandel en bestel dit boek!" – Bron

Renate Dorrestein: "Nooit gedacht dat ik voor dit boek zou vallen, maar wat heb ik genoten van James Worthy van de Nederlandse debutant James Worthy (1980), schrijver en zelfverklaarde befkoning. Denk Ik, Jan Cremer, maar dan anno nu. Het verhaal is snel verteld: jongen verliest zijn geliefde, raakt op drift en vindt uiteindelijk een nieuwe vlam. Maar hoe dat wordt verteld, is subliem. Ik raakte zowat bedwelmd door de prachtige beelden die Worthy moeiteloos uit zijn mouw schudt. Er zijn volop krankzinnig grappige scènes, maar de tedere ondertoon geeft het boek onverwacht veel reliëf. Een aanrader, ook voor middelbare mutsen. Uitgegeven door Lebowski." – Bron

Renate Dorrestein: "Ondanks een vernietigende recensie in The Guardian die mij zowat een lekkende hartklep van woede bezorgde, heeft dit prachtige, tot in alle uithoeken voldragen boek toch het publiek weten te vinden dat het verdient. Het vertelt over de intimiteit maar vooral over de geheimen van een lang en gelukkig huwelijk, waarbij voor mevrouw de echtgenote nu eens een heel andere rol is weggelegd dan we doorgaans gewend zijn. Het einde maakte me sprakeloos, zo weergaloos viel alles toen samen. Ik zeg: lezen!" – Bron

Renate Dorrestein: "Boeken die worden aangeprezen als ‘literaire thriller’ moeten doorgaans worden gewantrouwd. Maar die regel gaat niet op voor het werk van Elvin Post, een van de beste thrillerschrijvers van vaderlandse bodem. De opbouw van zijn verhalen is altijd uit de kunst, zijn stijl is swingend en beeldend, zijn personages zijn levensecht en hij beschikt over een heerlijk maf gevoel voor humor. In Dame Blanche, zijn nieuwste, krijgt de presentatrice van een succesvol kookprogramma het zwaar te stellen met een psychopaat die gelooft dat zij de ware voor hem is. Een aandoenlijke bijrol is weggelegd voor een gangsterliefje-tegen-wil-en-dank, die eigenlijk alleen maar baby’s wil maken. Boekhandel Jaspers in Badhoevedorp gaf een niet-goed-geld-terug-garantie voor Dame Blanche af. Veiligheidsgordels om en genieten maar. Uitgegeven door Ambo Anthos." – Bron 1 | 2

Renate Dorrestein: "Liefde in tijden van zorg en ouderdom is de veelzeggende ondertitel van Moeder doen, waarin dichter F. Starik de belevenissen van zijn dementerende moeder documenteert. Iedereen die in de positie van de auteur verkeert of heeft verkeerd, zal bij dit boek zuchten van herkenning slaken, een brok in de keel krijgen en af en toe verschrikkelijk moeten lachen. Citaat: ‘Zo is mijn leven teruggebracht tot het minimaal noodzakelijke. Ik bezoek moeder, of bereid me erop voor om moeder te bezoeken, of ik lig op de bank en kijk een sentimentele film en dan is mijn gezicht na afloop nat van tranen, en dan voel ik mij op een duistere wijze toch gesterkt, voor negentig minuten bevrijd uit de tredmolen van mijn gedachten.’ Van harte aanbevolen." – Bron

Renate Dorrestein: "‘Veel korte verhalen laten zich net als gedichten eindeloos herlezen,’ schreef Joost Zwagerman, groot kenner en liefhebber van het genre. Bovendien zijn ze door hun omvang juist in deze jachtige tijden ideaal leesvoer. Van huis uit ben ik een echte romanlezer, maar ik ben al een tijdje bezig met een inhaalslag op de korte baan en ik kom verrassend veel onweerstaanbaars tegen. Diepe indruk maakte op mij de bundel Wegens geluk gesloten van de Haagse schrijfster Justine Le Clercq, waarin onaangepaste personages op hun eigen onverstoorbare wijze het leven te lijf gaan. Le Clercq heeft maar weinig woorden nodig om werelden op te roepen die even pijnlijk als hilarisch zijn. De Groene Amsterdammer vergeleek haar al met Charles Bukowski." – Bron

Renate Dorrestein: "Gunnen we onszelf steeds minder de tijd om een hele roman te lezen, heeft al het ge-Facebook en getwitter ons concentratievermogen aangetast, of was het korte verhaal gewoon toe aan herwaardering, zoals ook blijkt uit de toekenning van de Nobelprijs voor de Literatuur aan Alice Munro? Feit is dat er momenteel de ene fantastische bundel korte verhalen na de andere verschijnt. Bobcat van de Amerikaanse auteur Rebecca Lee is daarvan een goed voorbeeld. In Lee’s verhalen, die allemaal even duister als humoristisch zijn, draait het om de ongrijpbaarheden binnen onze relaties. Ogenschijnlijk gewone mensen komen in ogenschijnlijk alledaagse situaties tot pijnlijke, maar verlossende inzichten. Lee schrijft prachtig. ‘Underneath his coat he was wearing a dark jacket and a tie. It looked sweet and made me think that if one kept undressing him, darker and darker suits would be found underneath.’ Lees dit boek, het is een juweel." – Bron

Renate Dorrestein tipt dit boek als haar alltime favorite: "Slaughterhouse-Five. Ik heb aan dat boek alles in mijn carrière te danken. Door Vonneguts boek heb ik leren schrijven. Ik leerde dat je over hele zware onderwerpen op een heel lichtvoetige manier kunt schrijven. Ik leerde dat er geen heilige huisjes zijn, dat je baas bent in je eigen boek en dat moraal thuishoort in de literatuur." – Bron

Renate Dorrestein: "‘Een bundel verhalen die aankomen als mokerslagen. Wuck kreeg me twee jaar geleden al knock-out met haar poëzie-debuut Finse meisjes en ook haar proza is meer dan overrompelend te noemen. ‘Mijn broer Edgar werd dood aangetroffen met drieënzeventig hotdogs in zijn maag,’ zo steekt een van de verhalen van wal, en voordat je het weet, bevind je je in een universum waarin je van schaterlach naar koude rilling en diepe deernis wordt gesleept. Wuck schrijft stoer en hardhandig, maar toch ook héél precies en met een fenomenale helderheid. ‘Dood gaan we toch,’ merkt een van haar personages op. Ik zou zeggen: eerst Noodlanding lezen, en dan pas sterven." – Bron

Renate Dorrestein: "Nederlands grootste stripkunstenaar en undergroundtekenaar Peter Pontiac had al geruime tijd het voornemen om een graphic novel over de dood te maken: Styx, of de zesplankenkoorts. Toen hij er eindelijk de juiste vorm voor had gevonden, ontaardde het maken van Styx zoals hij zelf zei in een wedstrijd armpje drukken met Magere Hein, omdat hij ongeneeslijk ziek bleek te zijn. Hij heeft zijn beeldverhaal niet kunnen voltooien. Uitgeverij Podium heeft Pontiacs virtuoze Unvollendete toch uitgegeven, aangevuld met een keuze uit de correspondentie die Pontiac vanuit zijn ziekbed voerde. Deze even aangrijpende als hilarische mails, vaak rijk geïllustreerd, zijn niet alleen een verslag van zijn ziekte, maar bieden vooral een inkijkje in de werking van een volstrekt uniek kunstenaarschap." – Bron

Renate Dorrestein: "Aan het geprivilegieerde leven van de Haïtiaanse Mireille Duval Jameson komt abrupt een einde als ze op klaarlichte dag voor de ogen van haar man en kind door een gewapende bende wordt gekidnapped. Het verhaal dat zich dan ontspint in Roxana Gay’s debuutroman An Untamed State is letterlijk adembenemend gruwelijk, maar tevens van een onaardse schoonheid, vooral door het verbluffende einde vol verzoening. Ik ga er verder geen woord aan vuil maken. Lees dit boek. Ik deed het al aan vijf vriendinnen cadeau. Met de essaybundel Bad Feminist liet Gay al zien dat ze van wanten weet, maar haar roman slaat alles dat u ooit gelezen hebt. In het Nederlands verkrijgbaar als In ongetemde staat." – Bron

Renate Dorrestein: "Twee engelen vallen uit de hemel: de ene wordt een mens, de andere een duivel. De roman De harpij van A.N. Ryst vertelt in zevenhonderd pagina’s ‘een kleine geschiedenis van het paradijs’. Ik ben er de hele kerstvakantie mee onder de pannen geweest, wat een heerlijk, nergens mee te vergelijken boek, het was alsof ik me in een schilderij van Jeroen Bosch bevond. Een onuitputtelijke stoet personages trekt erin voorbij, de ene nog kleurrijker dan de andere. En passant komen vragen aan de orde zoals: waarom zal het nooit boteren tussen mannen en vrouwen, waarom hebben we scheppingsdrang en wat zijn eigenlijk de bedoelingen van het opperwezen? Volgens de flaptekst werkte de ‘onbekende debutant A.N. Ryst’ twintig jaar in stilte aan dit epos dat even boertig als poëtisch is en vaak heel, heel grappig. Inmiddels is bekend dat de gelauwerde jeugdboekenschrijver Daan Remmerts de Vries schuilgaat achter dit pseudoniem. Hij gebruikte het uit onvrede over het feit dat recensenten nooit aandacht besteedden aan de romans voor volwassenen die hij ook schreef. Beetje dom van die recensenten." – Bron

Renate Dorrestein: "Een vrouw, een man en een hond: meer heeft Emily Kocken niet nodig om je aan haar romandebuut Witte vlag gekluisterd te houden. Sinds Elzbieta Rósewicz na haar huwelijk met een Amerikaanse kunstenaar door het leven gaat als Elisabeth Watson, is haar autonomie geleidelijk afgekalfd. Maar als haar man op reis gaat en haar alleen achterlaat met hun stervende hond, worden de bordjes verhangen. Elzbieta’s gevecht om zichzelf te heroveren én haar rouw om haar jonggestorven ouders worden beschreven in een zeldzaam vitale stijl die het boek een opgewekte motoriek geeft. Kocken laat haar ongewone heldin de ene meesterlijke observatie na de andere doen. Als Elzbieta een pil uit een strip drukt, denkt ze: ‘Moeilijk voor een pil, hoor, om stil te blijven liggen.’ Trouwens, ook in geen tijden meer een roman gelezen waarin er zo wellustig en subversief wordt gerookt, de damp slaat van de pagina’s. Een echte aanrader." – Bron

Renate Dorrestein: "Wat hou ik toch van het werk van de Britse schrijfster Kate Atkinson. Ik ken geen andere auteur die zo mooi kan overbrengen wat het betekent om deel uit te maken van een gezin en een familie. In haar nieuwste roman, Life after life (in het Nederlands verschenen als Leven na leven), draait het om de vraag: stel dat je je leven kon overdoen, en nogmaals, en nogmaals, net zolang totdat je er helemaal tevreden over was? In het verhaal krijgt de hartveroverende hoofpersoon Ursula keer op keer de kans op een ‘replay’ van fatale gebeurtenissen. Al klinkt dat misschien enigszins geconstrueerd, Atkinson wist me compleet mee te slepen, wat zeg ik, me te hynotiseren en me zelfs het gevoel te bezorgen dat het continuüm van leven en dood heel anders in elkaar steekt dan ik altijd dacht. Ontzeg uzelf deze heerlijke, heerlijke ervaring niet en sjees naar de erkende boekwinkel." – Bron

Renate Dorrestein: "In The Quarry keert de Schotse auteur Iain Banks voor een deel terug naar bekend terrein. Net zoals in zijn onweerstaanbare debuut The Wasp Factory uit 1984 is er in deze nieuwe roman sprake van de moeizame verhouding tussen een niet helemaal sporende puber, Kit, en diens vader Guy, een voormalige hippie. Het verhaal beslaat één met drank en drugs doordrenkt weekend waarin oude studievrienden afscheid komen nemen van Guy, die een hersentumor heeft. Zij zien dit tevens als de laatste gelegenheid om Guy een belastende videofilm afhandig te kunnen maken die hij ooit over het gezelschap maakte. En voor Kit is het de laatste kans om eindelijk te weten te komen wie van zijn vaders oude vriendinnen zijn moeder is. Halverwege het schrijven van deze navrante en toch hilarische roman werd bij Iain Banks zelf een hersentumor geconstateerd. Hij heeft The Quarry nog net kunnen voltooien. Hij overleed op 9 juni en liet een oeuvre van 27 titels na." – Bron