Tim Fransen: "Door dit boek ben ik filosofie gaan studeren: een bloemlezing van teksten van filosofen over het goede leven. Mijn moeder had het mee op vakantie toen ik een jaar of zeventien was. Ik pakte het op en las in de inleiding een zin van Foucault: ‘Waarom zou niet iedereen van zijn leven een kunstwerk maken?’ Als dit filosofie is, dacht ik, count me in! Ik neem dit boek nog steeds regelmatig ter hand om mezelf eraan te herinneren hoe ik kan omgaan met dingen als tegenslag, verdriet, vervelende mensen." – Bron

Tim Fransen: "Centraal in dit boek staan vier vrouwelijke filosofen uit het interbellum: Simone de Beauvoir, Hannah Arendt, Ayn Rand en Simone Weil. Het is bijna als een roman geschreven, inclusief cliffhangers, terwijl je tegelijkertijd veel over de denkwijze van de vrouwen te weten komt. Eilenberger laat in dit boek mooi zien hoe het leven het denken van deze filosofen beïnvloedde en andersom: hoe hun manier van denken hen anders deed leven." – Bron

Tim Fransen: "Onze hersenen zijn naar mijn idee niet goed in staat de toekomst te verbeelden – om in te voelen wat klimaatverandering bijvoorbeeld écht voor de mens en de wereld gaat betekenen. Sciencefiction kan helpen bij dit menselijke gebrek omdat het een krachttour is in de menselijke verbeelding. Een goed voorbeeld is het boek The Ministry for the Future. Deze roman werkt tot in alle hoeken uit hoe het klimaatprobleem de wereld zal opschudden. Dit helpt om de huidige tijd beter in perspectief te plaatsen en te begrijpen. Alleen een roman of sciencefiction kan de mogelijke toekomstige realiteit op zo’n ingrijpende manier laten doordringen." – Bron

Tim Fransen: "Tijdens een vakantie in Engeland vond ik een beduimeld exemplaar van dit boek ergens in een tweedehands boekwinkeltje. Ik kocht het voor een pond en heb er zeer van genoten. Het verhaal speelt zich af in een fictieve Amerikaanse universiteitsstad en draait om een gezin met een witte Britse vader, een zwarte moeder en hun kinderen. Het plot is origineel en onvoorspelbaar, je gaat er moeiteloos in mee. Ik lees tegenwoordig meer non-fictie, maar ik zie On beauty als een goed voorbeeld van wat fictie vermag: het spreekt ons empathisch vermogen aan." – Bron

Tim Fransen over welk boek iedereen op zijn achtiende gelezen moet hebben: "Hoewel het me niet realistisch lijkt dat iedereen dit lijvige non-fictieboek voor diens achttiende zal lezen, wil ik het toch aanprijzen. Uiteindelijk zijn we allemaal wezens met een brein van veertigduizend jaar oud en hebben we daardoor allerlei beperkingen. We kunnen alleen maar verder komen als we die beperkingen inzien en ons ertoe leren verhouden. Precies daar gaat dit boek voor mij over." – Bron

Tim Fransen: "Met dit boek doet econoom en filosoof Ingrid Robeyns een prikkelend voorstel om iets te doen aan sociaaleconomische ongelijkheid. Limitarisme houdt in dat er een maximum gesteld wordt aan rijkdom. Dat kunnen we democratisch bepalen: een bedrag dat zo hoog is dat méér niks toevoegt. Het geld dat dit oplevert, kunnen we voor een deel gebruiken voor de gigantische collectieve problemen die we hebben. Ik vind het mooi dat ze de ideeënarmoede doorbreekt rond een thema dat raakt aan vrijwel alles. Daarover schrijf ik ook In onze tijd, mijn eigen boek. Limitarisme verscheen toen ik dat bijna af had en ik voelde me er erg door gesterkt." – Bron

Tim Fransen: "Ons brein is niet gemaakt om ons zo gelukkig mogelijk te maken bijvoorbeeld, of om de werkelijkheid zo helder mogelijk te zien, maar om te overleven. De moderne wijsheid is: luister naar je gevoel. Wright zegt: doe dat niet, neem die emoties liever kritisch onder de loep. Zelf ben ik heel schaamtegevoelig. Als er tijdens een verder geslaagd optreden twee grapjes niet goed vielen, kon ik me heel erg schamen. Inmiddels weet ik: dit doet mijn brein en ik hoef het niet heel groot te maken." – Bron